Dünyada elə məkanlar var ki, onlar sadəcə coğrafi koordinat və ya xəritədə bir nöqtə deyil; onlar bir xalqın kimliyi, yaddaşı və mənəvi sütunudur. Bir laçınlı üçün Laçın — sadəcə doğulduğu torpaq deyil, Həkərinin soyuq suyunda büllurlaşan uşaqlıq, Zarıslı çayının pıçıltısında gizlənən layla və dağların dumanına bükülmüş qürurdur. 30 il boyunca ruhumuzda gəzdirdiyimiz o ağır həsrət köçü, bu gün artıq qürurlu bir qayıdışın zəfər nəğməsinə çevrilib.

Laçına baxanda yalnız füsunkar təbiət görürsənsə, deməli, bu torpağın dilini hələ tam anlamamısan. Laçın — Kiçik Qafqazın geopolitik qıfılıdır. Tarixən Qarabağı Anadolunun və Mərkəzi Asiyanın strateji yolları ilə birləşdirən bu təbii istehkam, həm də minillik Alban mədəniyyətinin, Həmzə Soltan sarayının, Mirik kəndindəki qədim Alban məbədlərinin qoruyucusudur. Bura xalçaçılıqda “Qasımuşağı” naxışının ilmə-ilmə toxunduğu, arıçılıq və meşəçiliyin zəngin ənənələrə söykəndiyi bir mədəniyyət beşiyidir.

Bu gün Laçın şəhəri günündə küçələri gəzərkən yalnız yeni bərpa olunan binaları, müasir infrastrukturu və ya salınan yolları görmürük. Biz burada dağıdılmış yaddaşın yenidən bərpa olunmasını görürük. Şəhərin memarlıq simasında qədim daş evlərin estetikası ilə müasir ekoloji konsepsiyaların sintezi, Laçının necə böyük bir vizyonla gələcəyə addımladığını göstərir. Yaşıl enerji zonasından beynəlxalq hava limanına qədər atılan hər bir addım, bu dağlar arasında yeni bir sosial-iqtisadi ekosistemin formalaşdığından xəbər verir.

Lakin ən böyük yenidənqurma — insanların qəlbində gedən bərpadır. İllər sonra doğma həyətində ilk dəfə ocaq qalayan ananın əllərindəki titrəyiş, yeni tikilən məktəbin həyətində əks-səda verən uşaq gülüşləri bu torpağa həyatın tam mənası ilə qayıtdığını sübut edir. Laçın artıq nisgilin deyil, zəfərin, dirçəlişin və parlaq gələcəyin rəmzidir.

Bu gün biz Laçına təkcə keçmişimizi anmaq üçün deyil, gələcəyimizi qurmaq üçün qayıtmışıq. Həkəri çayı yenə öz məcrasında coşqu ilə axır, Laçın dağları isə hər zamankından daha uca, daha məğrur görünür.